Het leven van Henk Storm bestaat de laatste twee en een half jaar uit liggen en wachten. Liggen op een bed in een woonkamer in Twijzel, een Fries dorp dat volgens hemzelf bestaat uit ‘zes straten en een paar huizen’, met uitzicht op een rijtje woningen aan de overkant, wat bomen en een paar struiken. Heel druk in de straat is het eigenlijk nooit. Als hij geluk heeft, komt er een buurman voorbij. Boven de televisie hangt een bordje: ‘Verboden te denken’, staat erop. |  |  |
Vroeger kon hij de hele wereld aan, nu leeft hij op een postzegeltje. |  |  |